Closure of the Project: Highlights of the past year

By Maria del Mar Marais

In 2015 Hayata Destek (STL) and Diakonie Katastrophenhilfe (DKH) were presented with a new challenge: to inform the public about the new E-voucher project funded by the European Commission’s Humanitarian Aid and Civil Protection Office (ECHO). The most important information we wanted to transmit (key messages) was:

-The humanitarian situation and the scale of needs of refugees in the region require substantial international humanitarian efforts.
-Refugees not living in camps have specific needs; cash assistance and protection of refugees are best practices.
-As the conflict continues, all states involved have to work on durable solutions for the refugees in the region.
-Independent NGOs are able to provide targeted and adequate humanitarian assistance for those affected by the crisis in Syria and Iraq because of European Union funding through its ECHO partnerships based on humanitarian principles.

This was planned to be done through a number of different channels: websites, blog posts, postcards, stands, exhibitions, photobooks, news articles... The organization of all these events required a lot of time an effort from the Communications teams in Istanbul and Berlin, the program officers in headquarters and the always welcoming and ready to help field teams.

To celebrate the successful results, here are the highlights of the past year:

EVENT EVANGELISCHER KIRCHENTAG: At the biggest event of the protestant church in Germany the e-voucher project was part of our stand. It took place from 3rd to 7th of June 2015 in Stuttgart. Altogether we counted about 1,800 people visiting the stand amongst them the former German Secretary of state Frank-Walter Steinmeier and other German politicians. The event was for us very successful.

PHOTOGRAPHERS AND JOURNALIST VISITs: A number of Turkish and international journalists and photographers visited the field during the year to collect stories for newspapers alongside images to use in the photobook and exhibitions. Stories and portraits of the people who received the e-voucher were featured in articles of newspapers such as the German Berliner Zeitung and Zeit Online; and the Spanish “El Pais”. 

PHOTOBOOK: We printed 1500 copies of a photobook featuring e-voucher holder’s portraits and their personal stories. The stories were written in two languages: Turkish-English. The books were distributed for free in a number of high profile events.

PHOTO EXHIBITONS: Three exhibitions were organized in Turkey. The first exhibition was held in Istanbul and the second exhibition was held in Gaziantep in March, for the anniversary of the start of Syrian uprising. Finally, the third exhibition was part of the World Humanitarian summit “refugee home”. The exhibitions were visited by over 1000 people in each event.

WORLD HUMANITARIAN SUMMIT: At the summit in Istanbul from 23-24 May 2016 we had a stand presenting the E-voucher project. The structure consisted of a reception area plus a “refugee home” that visitors could enter. Postcards, photobooks and other PR material from Diakonie Katastrophenhilfe and STL was given out for free. Kerem Yucel, the photographer of the photobook joined the team and signed copies of the book. Politicians and journalist visited to our stand. Even Ban-Ki Moon and his wife took a copy of the photobook. It was not always easy but we are proud and happy to have been involved in such an important task. Congratulations to everyone involved!

10 Yıllık Mektup / 10 Year Letter

10 Yıllık Mektup

Objektife bakabilme cesaretini gösterenlere selamlarımla...

Sevgili Hayata Destek insanları;

Bir fotoğraf makinası kadar rahatsız edici ne olabilir ki sizlerin çalıştığı alanda? Siz bin bir güçlükle kazanılmış güven ve hassas dengeler üzerinde dans ederken burnunu en mahrem anlara sokmaya çalışan bir fotoğrafçı hayal edin. İşte o benim. Sizin yerinizde olsam ben bu adama dış kapının mandalı derdim. Emin olun ben kendimi böyle görüyorum. Dış kapının mandalı olarak…

Sizlerin sahada yarattığı güven duygusu üzerinden "sessizce" ilerlemeye gayret gösteriyorum. Tamam kabul ediyorum, sessiz olamadığım zamanlar da oluyor.

Öyle ya da böyle bu yürüyüş neredeyse 10 yılı aşkın süredir devam ediyor. Kapıdan kovulmadım ama çok kapı yüzüme kapandı. Sizlerin desteğiyle başka bir kapıdan hatta pencereden içeri girdim. Bir kare daha fazla çekmekten ziyade biraz daha zaman geçirip en iyi kareyi çekebilmek için.

Belki de inandığım tek şey, fotoğrafın değiştirebilme gücüydü. Oysaki fotoğraf tek başına bir şeyi değiştiremez ve tek başına var olamazdı.

Ben her gün çektiğim onlarca fotoğrafa yeniden bakarken bir yolculuğu, bir serüveni görüyorum fotoğraf karesinden bana bakan gözlerde. 

Suriye krizinin başından bu yana sınır boyunca bata çıka sizlerle yol aldım. Bugün geriye dönüp baktığımda aslında yol alan ben değil, "objektif karşısına geçme cesareti gösteren" mültecilerin kendisi. Çamurun içinde yardım kolisini evine, çadırına, konteynere taşıyanlar ya da günlerce yağmurun altında barınacak bir yer arayışıyla dolananlar artık başka bir yaşamın paydaşı oldu. Bense sadece bu değişimi fotoğraflayanım. 

Hatay'da çektiğim bu son fotoğrafa baktığımda nereden nereye gelindiğini çok iyi görüyorum.
Gülen yüzler… Acı ve umut ile umutsuzluğu harmanlayıp yeniden gülebilen yüzler… Sıcak bir sobanın yanında satın aldıkları kıyafetleri denemeye çalışanların yüzleri... Anneler ve çocuklar… Evet, biliyorum o kapı açıldığında dışarıdan soğuk hava girecek ve bu evin sadece tek bir odası ısınıyor. Yine biliyorum, üstelik bu alışverişin devamının olup olmayacağı büyük bir soru işareti. Ama ne fark eder ki? Yeniden, yarın bayrammış gibi kendi seçtikleri kıyafetleri alabilen mülteciler ve ısınabildikleri bir ev gülümseyebilmek için yeter.

10 Year Letter

With my warm regards to those who have the courage to gaze into the lens of a camera…

Dear People of Support to Life;

How disconcerting can a camera be, in your area of work? While you tip-toe in the field with your hard-earned trust and fragile human relationships, imagine a photographer who is trying to peek into those most intimate moments… That’s me. If I were you, I would call that man an outlander at best. Believe me, that’s how I feel too. An outlander…

I strive to “quietly” operate on the feeling of trust you people create. Ok I confess; I am not always quiet.

Either way, this has been going on for almost 10 years now. I’ve never been kicked out of a door, but many were shut in my face. With your help, I stepped in through another door, or a window. Not to catch just another shot, but to spend a little more time to get the best shot.

Maybe what I’ve been believing in is the power of photographs; their power to change. But photos can’t change anything by themselves or even exist by themselves.

Whenever I stop to look again at dozens of photos I take every day, I see a journey staring back at me through those eyes in the shots.

Since the Syrian crisis began, I’ve been walloping and navigating along with you along the border. Today, when I look back, I realise that I wasn’t the one navigating, it was the refugees themselves, refugees who “have the courage to gaze into the lens of a camera.” Those carrying the aid boxes through the mud to their homes, tents, container-shelters, or those who walk under the rain for days in search of a shelter; now they have become partners to a different life. I am simply the one that photographed it.

I see the change much clearer as I look at this latest photo I took in Hatay. Smiling faces… Faces that can fuse together pain and hope and hopelessness, and still smile again. Faces that cosy up to the warm woodstove and try their newly-bought clothes on. Mothers and children. Yes, I do realise that as soon as that door opens cold air will rush in and this house has heating only in one of its rooms. I also realise that no one knows if there will be another day of shopping after this one. But why should it matter? Just seeing this moment, seeing the refugees pick their new clothes as if there is a festival coming tomorrow, in a house they can heat; that’s enough reason to smile.  

Kerem Yücel

E-Kartla Hayata Destek Projesi Yöneticisi Rezan Kadr Röportajı

Maria del Mar Marais, Diakonie Katastrophenhilfe, İstanbul

“MÜLTECİLERE YARDIM ETMEK İSTİYORSANIZ, ONLARI MÜLTECİ OLARAK GÖRMEYİ BIRAKIN”

E-kartla Hayata Destek Projesi Yöneticisi Rezan Kadr’in portresi ©2015/NATALIA SANCHA

11 Eylül 2015

Rezan ile Diyarbakır Hayata Destek ofisinde buluşuyoruz. Bahçede yalnız değiliz; bir köpek, bir kedi dört ördek ve bir kaplumbağa röportajımız sırasında bize eşlik ediyor. Rezan Şam’da, aslen Urfalı (Türkiye) olan ailesinin yanında büyümüş. Ardından bir süre yurt dışında kaldıktan sonra,  2011 yılında tüm ülkeyi etkisi altına alan; herkes için adalet, eşitlik ve özgürlük talebinde bulunan ayaklanmaya katılmak için Suriye’ye dönmüş. Diğer birçok protestocu gibi, Rezan da hapse atılmış, işkence görmüş, sonunda Suriye’yi terk etmek zorunda bırakılmış. Dört yıl içinde, ülkedeki durum en vahşi silahlı çatışmalardan birine dönüştü. Öyle ki bu durum, Suriye Siyasi Araştırma Merkezi’ne (SCPR) göre, yarısını sivillerin oluşturduğu düşünülen 470.000 kişinin ölümüne neden oldu ve 2,7 milyonunu Türkiye'de kayıtlı mültecilerin oluşturduğu 11 milyon kişiyse yerinden edildi. Avrupa Komisyonu İnsani Yardım ve Sivil Koruma Ofisi (ECHO) tarafından finanse edilen ve Diakonie Katastrophenhilfe tarafından desteklenen E-Kartla Hayata Destek Programı şu an Türkiye’nin güneydoğusunda uygulanıyor ve 2016’nın sonuna dek devam edecek.

Kendinizi tanıtın lütfen:

Adım Rezan, Şam’da büyüdüm ve 2008’den bu yana Türkiye’deyim. Hayata Destek için 3 yıldır çalışıyorum ve şu an Batman ve Diyarbakır’daki E-Kartla Hayata Destek Programının proje yöneticisiyim.

Suriye’deki çocukluğunuzu düşündüğünüzde aklınıza neler geliyor?

Suriye’yi düşündüğüm zaman aklıma arkadaşlarım geliyor. Her yerde karşınıza çıkmayacak türden arkadaşlıklar... Yıllar geçip de geriye baktığınız zaman, öyle arkadaşlar bulmanın çok zor olduğunu anlıyorsunuz. Arkadaştan çok kardeş gibiydiler. [...]

Sizce E-Kartla Hayata Destek Projesinin mültecilerin yaşamında ne gibi bir etkisi var?

Onların yaşamını kolaylaştırıyor çünkü eve yiyecek götürememe kaygısını azaltıyor. Böylece insanlar eğer bir gelirleri varsa, onu başka ihtiyaçlarını karşılamak için kullanabiliyorlar. [...] Koşulsuz nakit kartlarıyla çalışıyoruz çünkü bu, yararlanıcılara daha çok esneklik sağlıyor, temel ihtiyaçlarına öncelik verip ona göre harcama yapmalarını mümkün kılıyor.

Bu projeyi gerçekleştirirken hangi zorluklarla karşılaştınız?

Temel olarak iki zorlukla karşılaştık. Birincisi Batman ve Diyarbakır’daki siyasi durumla ilgili. Bu bölgelerde, sokağa çıkma yasakları, silahlı çatışmalar ve asker var. Biz, gösterilerin düzenlendiği en kalabalık, en tehlikeye açık yerlerde de çalışıyoruz. İkinci sorun projeden yararlanacak kişilerin seçimi için kullanılan kriterlerle ilgili. Tabii ki herkesin desteğe ihtiyacı var ama biz en zor durumda olan aileleri seçiyoruz ve onları programa dâhil ediyoruz. Ne yazık ki durumları biraz daha iyi olan (geliri olan) aileler de destek talebinde bulunuyor ve kayıtları alındıktan sonra neden kendilerinin de programa dâhil edilmediklerini soruyorlar. [...] Bu, baş edilmesi oldukça güç bir durum, her ne kadar bir acil şikâyet hattımız olsa da.

E-Kartla Hayata Destek Programını uygulama sırasında yaşadığınız en ümit verici an neydi?

Kişisel olarak, ben pek sahada bulunmuyorum. Ama ailelerin Vaka Yönetim birimlerini kullandığını görmek güzel. Birçok mülteci kendisi gelip kaydoldu programımıza. Genel olarak sağlık sorunlarıyla ilgileniyorduk ancak okulların açılmasıyla birlikte eğitimle de ilgilenmeye başladık. Beslenme derslerine kadınların yoğun ilgi gösterdiğini görmek de güzel. Bu dersleri daha sağlıklı bir yaşama erişmek için bir adım olarak görmenin yanı sıra, sosyal bir etkinlik olarak da görüyorlar.

Sizce Türkiye’deki mülteciler için en önemli insani yardım nedir?

Geçim kaynağı ve dil becerisi ki bunlar kariyer yapmaya başlamak için gerekli araçlar.

Neden?

Çünkü çatışma gittikçe uzuyor ve insanlar yeni ülkelerinde bir meslek öğrenmek zorundalar. Türkiye’de bir süre kalacaklar; dolayısıyla dili bilmeleri gerek ve bir gelir kaynağına sahip olmalılar.

Sizce Suriyelilerin en çok ihtiyaç duyduğu şey nedir şu anda?

Eğer “ülkelerine geri dönmeleri lazım” derseniz doğru söylemiş olursunuz ama sizce bu iyi bir fikir mi? Şu an radikal gruplar, IŞİD ve mezhepsel sorunlar sebebiyle durum iyice karmaşık hale geldi. Daha da kötüleşti. Suriye’nin eski haline dönmesi çok zor. İnsanlar değişti. Ruh halleri alt üst oldu, korkunç şeyler gördüler. Ama umarım yakında ülkemizi tekrar kuracağız ve onu eskiden olduğundan daha iyi yapacağız.

En çok neye ihtiyaç duyduklarını söylemediniz.

Suriyelilerin eski ruh haline ihtiyaçları var ama bunu bulmak çok zor. İnsanlar çok korkunç deneyimlere maruz kaldılar. İnsanlık dışı şeylere…

Ve siz eskiye dönmenin mümkün olmadığını düşünüyorsunuz?

Hayır, hayır. Belki en az 10 yıl sonra. Savaş yüzünden milyonlarca çocuk ve gencin yıllarca eğitim almadan yaşadığını anlamamız gerekiyor. Eğitim açısından baktığınızda, bu yok edilmiş bir nesil demek.

Umudu nerede bulabiliriz öyleyse?

Herkes umudunu kendi içinde bulmak zorunda. Çünkü insanlar Suriye’nin dışında da mülteci olma durumuyla baş etmek zorundalar. Eğer mültecilere yardım etmek istiyorsanız, onları mülteci olarak görmeyi bırakın. Güçlü olmalı ve yollarına devam etmeliler çünkü çok fazla destek göremiyorlar. Kendilerine yeten bireyler olmaları çok önemli. Ya gidip savaş bittikten sonra bile istikrarsız olacak bir sistemde yaşarsınız ya da terk edersiniz. Ve ikisi de çok zor.

Eğer yardım etmek isteyen ama Suriye’nin durumunu yakından bilmeyen insanlara bir mesaj gönderebilseydiniz, onlara ne söylerdiniz?

Basit mesaj şu: Gözlerinizi ve kulaklarınızı açmanızı diliyorum. Eğer Suriye’de ne olduğunu anlamak istiyorsanız, insanları dinleyin, medyayı değil. Şimdi bunun için bir fırsatınız var çünkü kapınıza kadar geldiler. Suriyelilerin insan olduğunu anlamak zorundasınız. Suriye inanılmaz derecede zengin, çok kültürlü ve çok dinli bir tarihe sahip güzel bir ülke. Bu ayaklanmayı başlatan insanlar sizin gibiler, sizin gibi özgürlük ve güvenlik içinde yaşamak istiyorlar ve sizin gibi insanlar. Sadece anlamaya çalışın ve onları tanımadan yargılamayın. [...]

“IF YOU WANT TO HELP REFUGEES STOP LOOKING AT THEM AS REFUGEES”

11 of September 2015

I meet Rezan in the new STL office in Diyarbakir. We are not alone in the garden: a dog, a cat, four ducks and a turtle accompany us during the interview. Raised in Damascus with his family originally from Urfa (Turkey), after spending some time abroad he returned to Syria in 2011 to join the peaceful uprising that swept across the country calling for achieving justice, equality and freedom for all. Like many fellow protesters, Rezan was imprisoned, tortured and forced to leave Syria. Four years on, the situation has become one of the most brutal  armed conflicts that has left over 470,000  deaths, according to the Syrian Centre for Policy Research (SCPR), half of whom are believed to be civilians, and displaced around 11 million people, 2.7 million of who are registered and seeking refuge in Turkey. The Support to Life with E-voucher Program: a cash assistance and protection program funded by ECHO and supported by Diakonie Katastrophenhilfe, is currently being implemented in South east Turkey and Istanbul and will be ongoing until the end of 2016.

Introduce yourself please:

My name is Rezan, I grew up in Damascus, and I am in Turkey since 2008. I have been working for Support To Life for three years and now I am the Project Manager of the Support to Life with E-voucher Program in Batman and Diyarbakir.

What comes to mind when you think about your childhood in Syria?

When I think about Syria, I think about friends. Friends you cannot find everywhere. When years pass and you look back, you realize that these kind of friends are difficult to find again. They were brothers more than friends. […]

In your opinion what impact does the Support to Life with E-Voucher project have on refugee’s lives?

It makes their life a lot easier because they don’t have to worry so much about bringing food home, so they can cover other expenses with their income, if they have one. […] We are concentrating on unconditional cash vouchers, because it gives more flexibility to beneficiaries, allowing them to prioritize their essential needs and make purchases accordingly.

What challenges have you faced while implementing this Project?

We have basically had two main challenges. The first one is due to the political situation in Batman and in Diyarbakir. We have curfews, armed clashes, military presence and we operate in the most crowded and vulnerable areas, in which also the demonstrations take place. This is the security aspect. The second one has to do with the criteria for selecting our beneficiaries. Of course all people need support but we choose the most vulnerable families and based on that we include them in our program. Unfortunately other families that are a bit better off than the most vulnerable (they have some income) want to be included and ask why they are not after doing the registration with us. […] That is difficult to deal with, even though we do have a complaint hotline.

What is the most rewarding moment you have had during the implementation of Support to Life with E-voucher Program?

Personally, I am not so often in the field. But it’s good to see that families are also using the Case Management component. A lot of people have registered themselves. We were dealing mostly with health problems but now with the school season starting we are dealing with education. It’s good to see that the nutrition courses see a high attendance of women. They consider it as a social activity apart from being interested in having a healthier lifestyle.

What type of humanitarian aid do you think is most important for refugees now in Turkey?

Livelihoods and language skills.. The necessary tools to start building a career.

Why?

Because the conflict is getting very long, and people have to learn a profession in their new country. They will stay in Turkey for some time so they need to know the language and have a source of income.

What do you think Syrians need most in this moment?

If you say “They need to get back to their country”, that’s right, but, do you think it’s a good idea? Now things have become more complex with the Islamist groups and ISIS, problems between sects… It’s got worse. It’s very difficult to return to what Syria was like before. People changed. Their mentality is destroyed, they have seen very terrible things. But hopefully we can rebuild our country all together soon, and make it even better than it was before.

You did not answer what do they need the most...

They need the old mentality of Syrian people, but this is very difficult to find. People have witnessed too many horrors already. Things beyond humanity.

And you think there is no way to get back?

No no… Well maybe after minimum 10 years. We have to realize that millions of children and youth have lost years of education because of the war. And this becomes a destroyed generation, speaking from an educational point of view.

So, where can we find hope?

Each person has to find hope in himself. Because even out of Syria they have to deal with the status of being a refugee. If you want to help the refugees stop looking at them as refugees. They have to be strong and move on because there is not much support. It’s important that they become self-sufficient. Either you go and live under a system that will be unstable even after the war ends or you leave. And both ways are very difficult.

If you could send a message to people who want to help but don’t know in first person about the Syrian context, what would this be?

Simple message is: I wish you open your eyes and ears. If you want to understand what is happening in Syria listen to the people, not to the media. Now you have the opportunity because they are on your doorstep. You have to realize that Syrian people are human beings. Syria is a beautiful country with an amazingly rich multi-cultural and multi-religious history. The people that started this uprising, these people are like you, they want to live in freedom and security, and they are human like you, just. Try to understand and don’t misjudge before you get to know them. […]

Tuçe Girit
Hayata Destek Derneği / Support to Life

Arkadaşım İlyas

Nisan, 2016

 “Güvende olsak, akrabalarımızın yanına dönebilsek keşke.” 

Babası için ayakkabı almaya gelen 14 yaşındaki küçük adamla Fidanlık Kampı’nda tanıştım. Konuşmaya katılabilmek için uzaktan meraklı gözlerle bizi izleyen İlyas’ın samimi gülümsemesi beni ilk etkileyen şey oldu.

Ekip arkadaşlarımla İngilizce konuşurken kulak misafiri olan İlyas heyecanla az çok İngilizce, Türkçe ve Almanca konuşabildiğini söyledi. ‘Hadi o zaman İngilizce konuşalım’ dediğimde ise gururlu bir duruşla ‘Tamam’ dedi, başladı anlatmaya.

“Ben Iraklıyım ama şimdi Diyarbakır’da yaşıyorum.”

5 kardeşin ortancası olan İlyas Irak, Şengal’de ailesiyle birlikte yaşıyormuş. Çatışmalar başlayınca önce Zaho’ya sonra 15 saat dağ yollarında yürüyerek Cizre’ye kaçmışlar. Bir ay sonra da Diyarbakır Fidanlık Kampı’na ulaşmışlar.

“Burası ev değil, yaşamak biraz zor. Ama yine de ailemle Diyarbakır’da olabilmek güzel.”

Okula gidemiyor ama gitmeyi çok istiyor. Şimdilik Hayata Destek Derneği’nin kamp alanındaki etkinliklerine katlıyor. Hayali, tıpkı mahallelerimizdeki çocuklar gibi, büyüyünce futbolcu olmak.  Şakayla karışık kamptaki patlamış topları sorduğumda, “ben bilmiyorum, ben yapmadım” diyor.

E-Kart ile Hayata Destek Programı’ndan yararlanarak gıda alışverişlerini yaptıklarını söyleyen İlyas, Kışa Hazırlık Programı kapsamında da önce babasına sonra kendisine ayakkabı alabilmiş.

İlyas’ın omuzlarındaki yük bizim tanıdığımız yaşıtlarından daha fazla. Çocuksu hayallerinin dışında gerçekten ne istediğini sorduğumuzda ise tanıştığımız tüm mültecilerden aldığımız aynı cevabı alıyoruz;

“Şengal ya da Almanya fark etmez, sadece güvenli bir yerde yaşamak istiyoruz.”

Savaşın olgunlaştırdığı çocuklardan sadece biri olan arkadaşım İlyas’la yeniden bir şekilde, kampta ya da daha da güvenli bir yerde, görüşmeye söz verip vedalaştık.

My Friend, İlyas

April, 2016

 “I wish we were safe,and return back to our families.” 

I met the 14-year-old young man, buying tennis shoes for his father, at Fidanlık Camp. İlyas’ sincere smile was the first thing that struck me as he was eagerly watching us to join the conversation.

İlyas overheard me talking with my colleagues in English and excitedly told us that he could speak some English, Turkish and German. Once I said ‘Okay, let’s speak in English’, proudly said ‘Yes’ and started sharing his story.

“I am Iraqi, but now I live in Diyarbakır.”

İlyas, middle one of 5 siblings, used to live in Sincar, Iraq with his family. Once the conflict started they fled to Zaho, from there they walked 15 hours to Cizre. A few months later they came to Diyarbakır Fidanlık Camp.

“This is not a house, it’s hard to live here. But still, it is nice to be with my family in Diyarbakır.”

Although he really wants to, he is unable to go to school. He is currently attending to the Support to Life activities at the camp. Just like the children from our neighborhoods, his dream is to be a soccer player one day. When I ask him –jokingly– about the torn balls at the camp, he says

 “I do not know, I did not do it”

İlyas can do his food shopping the Support to Life with E-Voucher Program and was able to buy shoes for himself and his father within the scope of Winterization Program last February.

İlyas has more to carry on his young shoulders comparing the other children in his age group. Putting aside his childish dreams when we ask what he really wants, the response is the same as any other refugee.

“Sincar or Germany, it does not matter. We only want to live in a secured place.”

My friend İlyas, one of the many children who were forced to grow up by the war, and I promised each other somehow to meet again at the camp or another secure place.

Serdar Korucu
Gazeteci

Hundred-Year Homeowner Now Unwanted Refugee

Yüzyıllık Evsahipliğinden İstenmeyen Mülteciliğe

01.09.2015

H.O.'s wife interrupts to timidly tell a scene she has experienced. She tells about a woman's reaction in a bus asking "Why are you here while our children are dying for you there?" Letting these words of her mouth, she has tears in her eyes...

H.O.’ın eşi giriyor araya, ürkekçe kendi başından geçen bir hikayeyi aktarmaya başlıyor. Otobüsteki bir kadının “Bizim çocuklarımız orada sizin için ölüyor, siz neden buradasınız?” diye tepki gösterdiğini anlatıyor. Gözleri doluyor bu cümleyi kurarken, sözlerin onda kurşun etkisi yarattığını yansıtırcasına… 

Syria, the "safe harbor" of every crisis involving many nations from Armenians to Kurds, from Palestinians to Iraqis in the region in the last century, is shattered today. The main victim of the war is a group of Syrians who become refugees away from their homeland, taking no sides in the conflict going on in the country... Life is tough for them far away from their land. And in Turkey, which proud of its "Tolerance"...

Son yüzyılda Ermenilerden Kürtlere, Filistinlilerden Iraklılara bölgedeki her krizde “güvenli liman” olan Suriye bugün paramparça. Savaşın en büyük mağduruysa ülkede çatışmanın tarafı olmayan ve doğduğu topraklardan uzakta mülteci konumuna düşen Suriyeliler… Onlar için topraklarının dışında hayat çok zor. “Hoşgörüsü” ile övünen Türkiye’de de… 

Turkey talks about Syrians only when they die. The larger the number of casualties in a combat or attack in some city, the more we see them on the news. Unless the war "personally" concerns a group, their voice cannot be heard in Turkey.

 Suriyeliler Türkiye’nin gündemine hayatını kaybettiklerinde gelebiliyor. Bir şehirdeki çatışmada ya da saldırıda ne kadar fazla ölürlerse haber bültenlerinde o kadar yer alabiliyorlar. Savaş bir kesimi “özel” olarak ilgilendirmedikçe de Türkiye’de seslerinin yankılanması mümkün olmuyor.

Syrian Civil War was "noticed" by the public as late as September 16, 2014, when ISIS, the group which refers to itself as an "Islamic State", attacked Ayn El Arap, or Kobane as called by the Kurdish population living there. The loss of lives in the protest demonstrations and movements organized in a number of cities on October, 6-8 reminded Turkey that the land beyond the border is more than a "neighbor". However, this sensitivity did not last long.

Suriye İç Savaşı’nın son dönemde kamuoyu tarafından “fark edilmesi” 16 Eylül 2014’te, kendini “İslam Devleti” olarak adlandıran IŞİD’in ülkenin kuzeyinde yer alan, bölgedeki Kürt nüfus tarafından Kobani diye adlandırılan Ayn El Arap bölgesine yönelik saldırısı ile gerçekleşti. 6-8 Ekim arasında pek çok ilde gerçekleşen protestolar ve eylemlerdeki can kayıpları, Türkiye’ye sınırın ötesinin “komşu”dan fazlası olduğunu hatırlattı. Ancak bu duyarlılık da uzun sürmedi.

Today, all the Syrian refugees, including the Kurds from Rojava line, are subject discrimination and reminded in their social lives over and over that they are not wanted - children among their friends, fathers at work, mothers on the streets...

Bugün ülkenin kuzeyindeki Rojava hattından Türkiye’ye gelen Kürtler de dahil tüm Suriyeli mülteciler ayrımcılığa uğruyor. İstenmedikleri kendilerine sosyal hayatlarında defalarca kez hatırlatılıyor. Çocuklara arkadaşları arasında, babalara çalıştıkları yerlerde, annelere sokaklarda…

One of the victims of the discrimination is H.O.. He lives in Batman. He fled Kobane, targeted by ISIS, with his family 10 months ago and took shelter in Turkey.  Their escape was not a choice, but an obligation.

 Savaşın ateşi kendilerine yaklaştığında önce ölenlerin haberlerini aldılar. Dayısının oğlunu kaybetti, yakın akrabalarının yaralandığını öğrendi. Ardındansa silah sesleri yaklaştı. Bu nedenle bırakmak zorunda kaldılar anavatanlarını.

While the fire of the war was approaching to them, they first got the news about deaths. He lost a cousin and heard of his injured relatives. Then, arrived the gunshots. So, they had to leave their homeland.

 Bu ayrımcılığın mağdurlarından biri de Batman’da yaşayan H.O.[1]… 10 ay önce ailesi IŞİD’in hedefindeki Kobani’den kaçarak ailesi ile Türkiye’ye sığındı. Bir tercih değil, mecburiyetti onlar için bu kaçış.

H.O. like every Syrian, misses his life in Kobane. "I had a stall where I used to sell vegetables. Beautiful days they were" he says, filling with tears. Today, he tries to maintain his family by taking one-day jobs. For him, every morning, every new day is another struggle for life. He would do anything as work. He is mostly hired to carry packages...

H.O., Kobani’deki günlerini özlüyor her Suriyeli gibi. “Bir tezgahım vardı, sebze satardım. O günler çok güzeldi” diyor gözleri dolarak. Bugünse günü birlik işlerle ailesini geçindirmeye çalışıyor. Her sabah, her yeni başlayan gün, bir mücadele, bir yaşam savaşı onun için. Ne iş olsa onu yapıyor. En çok da yük taşımak düşüyor payına…

H.O. is one of those who have witnessed the destruction of his country step by step. He says five years ago, even before the war started, his brother was arrested by the Damascus government, which he calls the "regime." And that they have not heard from him since then... That is why Syria means "sad memories" as well as "homeland" for H.O. and his family. Yet, it is equally difficult for them to build a new life in Turkey.

H.O. ülkesindeki yıkıma adım adım tanık olanlardan. 5 yıl önce, savaş başlamadan önce “rejim” dediği Şam yönetimi tarafından bir kardeşinin tutuklandığını söylüyor. Ve ondan bugüne kadar haber alamadıklarını… Bu nedenle H.O.’ın ailesi için Suriye demek “anavatan” kadar “acı hatıralar” demek aynı zamanda. Fakat Türkiye’de yeni bir hayatı inşa etmeleri de zor.

For the life they want to make, his two out of five children go to school. One of the two is called "Hivron", meaning "moonlight" and the other is "Rojin", meaning "Sun". When we ask them if they like the school, they first say "Ere" in their own language and then say "Yes". They have dreams. Each want to be a doctor. However, their parents are not that optimistic. 

Kurmak istedikleri hayat için beş çocuğundan ikisi okula gidiyor. Birinin adı “ay ışığı” demek olan “Hivron”, diğeri “güneş” yani “Rojin”. “Okulunu seviyor musun?” diye sorduğumuzda önce anadillerinde “Erê” diye yanıt veriyor ardından “evet” diye tekrarlıyorlar. Hayalleri var. Doktor olmak istiyorlar. Ancak anne ve babaları o kadar ümitli değil.

"On the first day when we were here in Turkey, everything was different," says H.O., telling about how the perception towards them has changed: "They used to help us, but now we are not wanted. We can explicitly feel that."

“Türkiye’ye geldiğimiz ilk gün her şey farklıydı” diyor H.O. ve kendilerine yönelik değişen algıyı anlatmaya başlıyor: “O zamanlar bize yardım ediyorlardı, bugünse istenmiyoruz. Açıkça hissediyoruz.”

Although they are not like those Syrians in Istanbul, Ankara or Izmir, who have to put up with people's closing car windows, turning their faces away, or patronizing looks while they panhandle, this family's story reveals a completely different aspect of discrimination.

İstanbul, Ankara, İzmir gibi şehirlerde dilencilik yaparken otomobil camları kapatılan, yüz çevrilen, horlanarak bakılan Suriyeli mülteciler gibi olmasalar da ayrımcılığın bambaşka bir boyutu çıkıyor bu ailenin yaşadıklarında. 

H.O.'s wife interrupts to timidly tell a scene she has experienced. She tells about a woman's reaction in a bus asking "Why are you here while our children are dying for you there?" Letting these words of her mouth, she has tears in her eyes, as a sign of the bullet effect of the words in her heart...

H.O.’ın eşi giriyor araya, ürkekçe kendi başından geçen bir hikayeyi aktarmaya başlıyor. Otobüsteki bir kadının “Bizim çocuklarımız orada sizin için ölüyor, siz neden buradasınız?” diye tepki gösterdiğini anlatıyor. Gözleri doluyor bu cümleyi kurarken, sözlerin onda kurşun etkisi yarattığını yansıtırcasına… 

H.O. is angry. He cannot stay as calm as his wife. As an answer to the question "Why don't they go back?" asked by the public where "they" refers to the Syrian refugees, he has to say two sentences: 

"If you can stay in Syria or in Kobane with your children and family just for a month, I promise we will go back!"

H.O. ise öfkeli. Eşi kadar sakin olamıyor. Tüm Suriyeli mültecilere yönelik kamuoyunda oluşan “Neden dönmüyorlar?” sorusuna iki cümle ile yanıt veriyor: 

“Siz çocuklarınızla, ailenizde Suriye’de, Kobani’de rahatlıkla bir ay kalın. Söz biz de geri döneceğiz!” 

[1] This interview was made within the scope of "Support to Life with E-Voucher Program" conducted by Support to Life with funding provided by European Commission's Humanitarian Aid and Civil Protection department (ECHO) and with support of the German humanitarian organization Diakonie Katastrophenhilfe.  

Bu görüşme, Avrupa Komisyonu İnsani Yardım ve Sivil Koruma Ofisi (ECHO) fonu ve Alman yardım kuruluşu Diakonie Katastrophenhilfe’nin desteği ile Hayata Destek Derneği tarafından yürütülen “E-kartla Hayata Destek Programı” kapsamında gerçekleştirildi.  

Maria Fernandez
Diakonie Katastrophenhilfe

I don't believe in charity. I believe in solidarity.

Hayır işlerine inanmıyorum. Dayanışmaya inanıyorum.

7th October 2015

With over 1.75 million Syrian refugees having crossed the border into Turkey in search of sanctuary, Turkey has shown huge capacity for solidarity. It is providing high quality assistance to nearly 240 000 Syrian refugees in refugee camps. But the majority of Syrian refugees in Turkey live in urban and rural areas, and are surviving under very challenging circumstances. They are struggling to access information, registration public services, education and healthcare.

Sığınmak amacıyla Türkiye sınırından geçen 1,75 milyondan fazla Suriyeli mülteci ile Türkiye, büyük bir dayanışma kapasitesi olduğunu gösterdi. Türkiye, mülteci kamplarında, yaklaşık 240.000 Suriyeli mülteciye nitelikli yardım sağlamakta. Ancak Türkiye'deki Suriyeli mültecilerin büyük çoğunluğu kırsal ve kentsel bölgelerde yaşamakta ve çok zorlu koşullarda hayatta kalmaya çalışmakta. Bilgiye ve kamu hizmetlerine ulaşabilmek için, kayıt, eğitim ve sağlık hizmetleri ve diğer sosyal haklardan faydalanabilmek için  mücadele vermekte. 

Syria was itself once a haven for refugees. In 1948, most of the Palestinians who fled to Syria were from the northern part of Palestine. A further 100 000 people fled from the Golan Heights to other parts of Syria when the area was occupied by Israel. A few thousand refugees fleeing war-torn Lebanon in 1982 also took refuge in Syria and more than a few thousands were hosted in Syria again in 2006 when the conflict between Israel and Lebanon took place.

Bir zamanlar Suriye'nin kendisi mülteciler için bir cennetti. 1948 yılında Suriye'ye kaçan Filistinlilerin çoğu Filistin'in kuzey bölgelerindendi. Golan Tepeleri İsrail tarafından işgal edilince 100.000 kişi daha bölgeden Suriye'nin çeşitli yerlerine kaçmıştı. 1982 yılında savaşta yenik düşen Lübnan'dan kaçan birkaç bin mülteci de Suriye'ye iltica etmiş, 2006 yılında İsrail ile Lübnan arasında meydana gelen çatışma sırasında binlerce kişiye yine Suriye kapılarını açmıştı.

Before the start of the ongoing conflict, Syria hosted 1.5 million Iraqis and over 500 000 Palestinians.. As the conflict escalated – triggering the world's largest humanitarian crisis since World War II – these refugees together with the displaced Syrian population, could not find the solidarity they expected within the international community and were forced to move again. Many found refuge in Turkey.

Suriye'de halen devam eden çatışma başlamadan önce 1,5 milyon Iraklı ve 500.000 Filistinli barınıyordu. Çatışma kızıştıkça - ve İkinci Dünya Savaşı'ndan beri dünyanın en büyük insanlık krizini tetikleyince - yerlerinden edilen Suriye nüfusu ile birlikte bu mülteciler, uluslararası topluluk içinde bekledikleri dayanışmayı bulamadılar ve yeniden yer değiştirmek zorunda bırakıldılar. Birçoğu Türkiye'ye iltica etti.

According to the UN Refugee Agency (UNHCR), between March and April 2012, the number of registered Syrian refugees was around 23 000 people, with Turkey receiving around 40% of refugees. Three years after, Turkey is now home to over 1.7 million registered refugees, making it the country with the highest number of registered Syrian refugees in the world.

BM'nin Mülteci Yüksel Komiserli'ne (UNHCR) göre 2012 yılı Mart ile Nisan ayları arasında kayıt altına alınan Suriyeli mültecilerin sayısı 23.000 civarındaydı ve bunların yaklaşık %40'ı Türkiye'de bulunuyordu. Üç yıl sonra bugün Türkiye, 1,7 milyondan fazla kayıtlı mülteciye ev sahipliği yaparak dünyada en fazla kayıtlı Suriyeli mültecinin olduğu ülke konumunda. 

Turkey has shown tremendous solidarity with refugees, adapting its legal system to the new reality of the refugees. The new Law on Foreigners and International Protection that came into force in April 2014 provides protection and assistance for asylum-seekers and refugees, regardless of their country of origin. Turkey ensures non-refoulement, and provides assistance in 22 camps, generally keeping borders open, allowing refugees to flee their war-torn homes.  

Türkiye hukuk sistemini yeni mülteci gerçeğine uyarlayarak konuya dair muazzam bir dayanışma göstermekte. 2014 yılı Nisan ayında yürürlüğe giren yeni Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu, sığınmacı ve mültecilere, hangi ülkeden geldiklerine bakılmaksızın, koruma ve yardım sağlanmasını öngörmekte. Türkiye, zulüm riski olan yere geri göndermemeyi temin etmekte ve genellikle sınır kapılarını açık tutup savaş mağlubu evlerinden kaçan mültecilerin geçmesine izin vererek 22 kampta yardım sağlamakta.   

Of course, there are challenges for Syrian refugees in Turkey, despite the consistent high-standard humanitarian response that the government has provided. The language barrier is a big issue among the Syrian refugee population, preventing them from learning what their rights and duties are in the new country that is now home to them, and making it hard to access health services or put their kids in school, among others.

Suriyeli mülteciler Türkiye'de devletin sağladığı istikrarlı ve yüksek standartlı insani müdahaleye rağmen zorluklarla da karşılaşmaktalar. Dil engeli, Suriyeli mülteci nüfusu için büyük bir sorun; bu sorun nedeniyle şu an evleri olan bu yeni ülkedeki haklarını ve görevlerini öğrenememekte, sağlık hizmetlerine erişmeleri veya çocuklarını okula göndermeleri zorlaşmakta ve daha birçok zorluk çekmekteler.

Employment is one of the most important needs among the Syrian refugee population, whose literacy rate in pre-war Syria was at 95% for 15 to 24-year-olds. There is a clear link between access to education and access to the workforce. According to its Human Development Index (HDI), Syria has fallen back to where it was 38 years ago – meaning that today the average Syrian has the same life-expectancy, education and employment prospects as in 1977.

Savaş öncesinde 15 ile 24 yaş arası okuryazarlık oranı %95 olduğu Suriyeli mülteci nüfusunun en önemli ihtiyaçlarından biri, istihdam. Eğitime erişim ile iş gücüne erişim arasında bariz bir bağlantı bulunur. Suriye, kendi İnsani Gelişme Endeksi'ne (HDI) göre 38 yıl önce olduğu noktaya geri döndü - bu da demektir ki bugün ortalama bir Suriyelinin beklenen yaşam süresi, eğitim ve istihdam beklentileri 1977 yılındakiyle aynı. 

Since before history was written, Syria has been fought over by foreign empires: Egyptians, Hittites, Assyrians, Persians, Macedonian Greeks, Romans, Mongols, Turks, British, and French. Syrians have always been able to get back on their feet and reconstruct the damage that was done, in a remarkable phoenix-like attitude that they have transmitted to their youngest generations. Solidarity and not charity is what Syrians are requesting to the international community, the same that they have given to the different refugee groups that were once hosted in their now destroyed country.

Yazılı tarihten önceki çağlardan beri yabancı imparatorluklar Suriye için savaştılar: Mısırlılar, Hititliler, Asurlular, Persler, Makedonya Yunanlıları, Romalılar, Moğollar, Türkler, İngilizler ve Fransızlar. Suriyeliler, nesilden nesile aktardıkları anka kuşununkine benzer olağanüstü bir yetenekle hep ayağa kalkıp hasarı onarmayı başarmış ve yen nesillere bu yeteneklerini aktarmışlardır. Suriyelilerin uluslararası toplumdan istediği hayırseverlik değil dayanışma; aynen şu an harap olmuş ülkelerinde bir zamanlar barındırdıkları farklı mülteci gruplarına kendilerinin gösterdiği gibi.

To put in the words of the Uruguayan writer Eduardo Galeano: “I don't believe in charity. I believe in solidarity. Charity is so vertical. It goes from the top to the bottom. Solidarity is horizontal. It respects the other person. I have a lot to learn from other people.”

Uruguaylı yazar Eduardo Galeano'nun sözleriyle: "Hayır işlerine inanmıyorum. Dayanışmaya inanıyorum.  Hayırseverlik çok dikey. Yukarıdan aşağı iniyor. Dayanışma yataydır.  Ötekine saygı duyar. Benim diğer insanlardan öğrenecek çok şeyim var."